शेतातून दिनरात

शेतातुनी दिनरात माझा धनी राबतो

घामाने पिकवून मोती जगाला पोसतो

कोरलेल्या भाळी त्याच्या कष्टच भारी

जिंदगी उसनी झाली मागून रोज उधारी

आटला ग थेंब डोळा जगासाठी हसतो...||

माखलेला हात त्याचा मातीच्या चिखलाने

पावसाला शोधत शोधत शिवारी जाणे

मळक्या हातात त्याच्या देव मला दिसतो ||

पावसाचा कहर झाला लांबले मग येणे

नुसतीच हुरहूर लावून विसरून जाणे

मोकळ्या रानात तेव्हा मूग गिळून बसतो ||

- जुईली अतितकर