वाट माझी

वाट माझी वळणाची 

हिरव्या पानात
वाट माझी सजलेली 

निबीड रानात 

वाट माझी नागमोडी 

डोंगर दऱ्यात
वाट माझी बाभळीच्या 

सघन खोऱ्यात

वाट माझी भाव वेडी 

सुरेल गाण्यात 
वाट माझी चकाकती 

चांदण्यांची रात

वाट माझी नेते मला 

आनंदाच्या देशी
वाट माझी मोकळ्या 

निरभ्र आकाशी

वाट माझी त्याच्या पाशी 

येऊन थांबते
वाट माझी त्याची एक 

कविता सांगते...

- जुई 

सावली

या गर्द सावलीमध्ये
वारा वाजवतो पावा

त्या उनाड दिवसामध्ये
क्षणभर तोच विसावा

आंब्याच्या झाडावरती
सजतो मोहोर सोनेरी
दरवळतो वाऱ्यावरती
मावळत्या तप्त दुपारी

कोवळे ऊन बागडते 
पाना पानावर झाडाच्या 

मातीत गिरवल्या गोष्टी 

दारातल्या उंच माडाच्या 

त्या उष्ण दुपारी सुचते 
ग्रीष्मावर शीतल गाणे
पानांवर लिहिता लिहिता
सावलीत हरवून जाणे 

- जुई 

येता जाता

बकुळाचा सडा सांडतो 

त्या वाटेवर येता जाता 

सुंगध त्याचा स्नेह पेरतो

त्या वाटेवर येता जाता 

इवल्या चिमण्या टिपती दाणे 

किलबिल असते येता जाता 

पाण्याचा मग खेळ चालतो 

मौज रोजची येता जाता 

एक चिमुकली गोड गोजिरी 

निरखून बघते येता जाता 

इवल्या चिमण्या पाहत असते 

खुदकन हसते येता जाता 

शुभ्र पांढरी मांजर तेथे 

समोर येते येता जाता 

मला पाहते, मान वळवते 

अशी बिलगते येता जाता 

टपोर डोळे, निळे सावळे

तिचे सांगती येता जाता 

मी वाटेवर पुन्हा थांबते 

तिला शोधते येता जाता 

- जुई 

१२६. माझ्या मना

माझ्या मना लाभो तुला आंनदाचे देणे
माझ्या मना नको शोधू कुणातले उणे
माझ्या मना रमावे तू समाधानाकाठी
माझ्या मना जपावे तू तुला स्वतः साठी
माझ्या मना छंद दे रे उदासीन क्षणी
माझ्या मना धैर्य दे रे  नको डोळा पाणी
माझ्या मना तुझ्यासाठी तूच गाणे गावे
माझ्या मना तुझ्यापाशी मी ही शांत व्हावे

माझ्या मना शोध तुझा तूच घे एकदा

माझ्या मना आठव तू जिकंले  कितीदा

माझ्या मना नको होऊ बैचेन अवेळी

माझ्या मना रीती तुझी भरेल  पोकळी

माझ्या मना आठव तू मागची कहाणी

तुझ्यासाठी आनंदात असते रे कोणी 

- जुई 

१२५. तळ्याकाठी...

वाटेत आहे एक तळे
त्या निळ्या तळ्याकाठी
रोज पाहुणे येते कोण
कोण येते कशासाठी
तळ्याकाठी डोलत असती

इवली पिवळी गवतफुले
झाडांच्या असतात कमानी
सजते त्यात निळे तळे
तळ्यात असते मध्ये मध्ये
कमळाची लोभस नक्षी
तळे पाहते आकाशीचे
उडणारे सुंदर पक्षी
तळ्यास पडते आता
मनामध्ये एक कोडे
कशासाठी, कोणासाठी
कोण येते माझ्याकडे 
तळे म्हणजे एक जग
एक विश्व कोणासाठी
तेव्हा कळले तळ्याला
येती कोण तळ्याकाठी

- जुई 🌼

१२४. एवढेच मागे उरते

आषाढ घेऊनि आला
घन गर्द निळ्या आकाशी
वाहून आणल्या कोणी
भरून जळाच्या राशी


सजलेला श्रावण गातो
मृदू मालकंस, मल्हारी
हरवून दवाच्या मागे
यमनामधल्या ओळी


नक्षत्राच्या वर धरती
चमचमत्या दीप माळा
मिळे धरेला तृप्ती मग
पूर्ण होतसे सोहळा


त्या रिक्त मोकळ्या गगनी
मग रंगीत कमान  धरते
त्या अधीर कातर वेळी
एवढेच मागे उरते...

- जुई

१२३. आई म्हणले

तिखट मीठ साखर दाणे

ताटात नकळत चवी पेरणे 

भाज्या, डाळी, पुरणपोळी

प्रत्येक घासात तिचे भेटणे

घराघरांना सहज जोडते

हिरवे अंगण घरामधले

आनंदाच्या भरात खुलते

सुरेख विणते घरटे इवले

गृहपाठ, डबा, पुस्तक, पाढे 

कविता, निबंध, मोठे धडे

शाळा, कॉलेज, करियर पुढे

सारे नियोजन तिच्याकडे

ओढ, अश्रू, बोलके डोळे

अत्तर मायेचे असे वेगळे

आठवले असे नाते कुठले

तिने क्षणात "  आई  " म्हणले...

जुई